توسعه اقتصادي و دين: فرهنگي توسعه اقتصادي با فرهنگ دينداري معارض است و اين امري است كه اكنون روز به روز بيش از پيش در كشور ما وضوح مي‌‌يابد،‌ توسعه اقتصادي نيازمند به فرهنگ ليبراليسم است و بنابراين خواه‌ناخواه ادامة اين وضع جامعه ما را به يك تعارض دروني فرهنگي دچار خواهد كرد. تهاجم فرهنگي از يك سو تعبيري است كه اشاره به اين تعارض فرهنگي دارد و از سوي ديگر همانطور كه عرض شد به تغيير خاص استراتژي غرب در مقابله با تفكر انقلاب اسلامي بعد از قبول قطعنامه 598 و پايان جنگ اطلاق مي‌شود و اين واقعيت غيرقابل انكار است.

آمريكا: هروزگار اقتدار آمريكا سپري شده و اين گرگ پير، همانطور كه نوام چاسكي مي‌گويد، ديگر تنها به كساني حمله‌ور مي‌شود كه نتوانند با او بجنگند.

ولايت: همه اولياي خدا در عصر خويش و در ميان معاصران خويش غريب بوده‌اند، و واي بر ما اگر اين ولي خدا نيز در ميان ما غريب باشد، مگر نيست؟ آيا ما به راستي دريافته‌ايم كه او كيست و چه مي‌گويد؟ آيا ما به راستي سر به فرمان او سپرده‌ايم و ديگر خودي درميانه باقي نمانده است؟ ما را با فلك‌زدگان راهي طريق هوي و هوس كاري نيست. آنان اين كشتي طوفان زده اقيانوس بلا را جزيرة غفلتي انگاشته‌اند، امن و امان، جاودانه و بي‌تاريخ، مگر اين سينه خاكي در دل اين آسمان لايتناهي، كه محضر خداست، به ناكجاآبادي بي‌خدا رسيده است. روي سخن من با آنان است كه هنوز محفل انس را رها نكرده‌اند، آنان كه هنوز دغدغه مرگ و معاد دارند و در انتظار موعودند واي بر ما اگر اين وصي خدا نيز در ميان ما غريب باشد... و مگر نيست؟مگر نه اينكه ما در انتظار بوده‌ايم در انتظار طالوتي كه در اين عصر حاكميت سفلگان علم ستيز بردارد با جالوت،‌ در انتظار پير فرزانه‌اي كه در اين عصر جاهليت ثاني، از باطن يا ظلمات راهي به چشمة حيات بيابد؟ او آمده است آن كه مردانگي طالوت را با فرزانگي جمع دارد. اما آيا ما را آن اطاعت و شجاعت هست كه در كار او صبر ورزيم و در برابر امرش عصيان نكنيم. هرچند با عقل ما سازگار نباشد؟

ولايت فقيه: نظام حكومتي ولايت فقيه نظام جديد و بي سابقه‌اي است كه اگر چه نوعي حكومت تئوكراتيك، يا به عبارت عاميانه خدامحورانه، است اما با هيچ كدام از قوالب حكومتي تجربه شده، انطباق يا حتي شابهن ندارد ولايت فقيه مبتني بر اسلام ناب است كه هم از حقوق بشر و هم از آزادي دريافتي كاملاً متفاوت با مشهورات و مقبولات بين‌المللي دارد.

عارف حقيقي و عارف دروغين: عارف حقيقي مست مي الست است و عارف دروغين مست مي پلشت. آب‌انگور هردو عقل از كف نهاده و بي اختيار هستند اما اولي اراده‌اش را در ارادت حق فاني كرده است و عقلش را داده تا به جنون عشق رسد و آن ديگري طوق ارادت شيطان بر گردن گرفته او نيز به ديوانگي رسيده است؛ اما ديوانگي‌اش نه جنون عشق است كه جن زدگي است.

حلزون هاي خانه به دوش: روشنفكران غرب‌گراي اين مرز و بوم براي توجيه وجود خويش ناگزير هستند كه چشم بر واقعيات ببندند و پيله وهم و خيال بر دوش به حياتي حلزون‌وار خود دل‌خوش كنند. و به همين علت در جايي كه ايدئولوژي و مقاصد سياسي لازمه ذاتي زندگي روشنفكري است ناگزير بايد وانمود كنند كه از سياست و ايدئولوژي مي‌گريزند.

خانه جنون: دل خانه جنون است. پس ريشه شعر و تنزل نيز در دل است. در اعماق دل اما دل نه آنچنان است كه هرچه به عمق آن فرد روي، از خود دورتر شوي، دل در عمق به اصل وجود مي‌رسد.

هنر:هنر ياد بهشت است و نوحة انسان در فراق، هنر زبان غربت بني‌آدم است در فرقت دارالقرار و از همين روي همه با آن انس دارند. چه در كلام جلوه كند و چه در نقش... انسي ديرينه بر قدمت جهان هنر زبان بي‌زباني است و زبان همزباني.

ترس: ترس رويكرد قدرت است و آنكه خود را قدرتمند مي‌نمايد، بيش از ديگران مي‌ترسد.

آغاز رنجرنج بشري با هبوط آغاز مي‌شود، با فروافتادن از بهشت مثالي؛ بهشتي كه در عين حال مثالي است از ذات آدم و حقيقت وجود او.