بر صليبم ، ميخ کوب !

خون چکد از پيکرم ، محکوم  باورهای خويش ،

بوده ام ديروز هم آگاه از فردای خويش !

مهر ورزی کم گناهی نيست ! می دانم .

سزاوارم ، رواست آنچه بر من می رسد ،

زين ناسزاتر هم سزاست .

ساقه  نيلوفری روييد در مرداب زهر ،

ای همه گل های عطر آگين  رنگين ،

اين جسارت را ببخشاييد بر او ،

اين جسارت را ببخشاييد !

جرم نا بخشودنی اين است :

« ننشستی چرا بر جای خويش ؟ »

جای من بالای اين دار است با اين تاج خار !

در گذرگاه شما ،

اين تاج ، تاج  افتخار !

جای من ، تا ساعتی ديگر ، از اين دنيا جداست ،

جای من دور از تباهی های دنيای شماست !